مقدمه
۲۱ فوریه، روز جهانی زبان مادری، فرصتی است برای گرامیداشت تنوع زبانی و تأکید بر حقوق زبانی ملتهای مختلف. این روز یادآور این واقعیت است که هر ملت حق دارد به زبان مادری خود سخن بگوید، آموزش ببیند، و فرهنگ خود را حفظ کند. اما در ایران، این حق اساسی برای ملتهای غیرفارس به رسمیت شناخته نمیشود و رژیم اشغالگر ایران با تحمیل زبان فارسی، سیاستی نژادپرستانه و استعماری را برای نابودی زبانها و هویتهای بومی دنبال میکند.
فارسی؛ یک زبان تحمیلی با ریشههای عربی
برخلاف تبلیغات رژیم ایران، فارسی خود یکی از لهجههای تغییر یافتهی زبان عربی است که با نفوذ گسترده واژگان و ساختارهای عربی شکل گرفته است. پس از اسلام، زبان فارسی تحت تأثیر عمیق زبان عربی قرار گرفت و اکثر واژگان و دستور زبان آن از عربی گرفته شد. با این وجود، رژیم اشغالگر ایران تلاش کرده است که زبان فارسی را بهعنوان زبانی مستقل و برتر جلوه دهد و سایر زبانهای بومی را سرکوب کند.
تحمیل زبان فارسی؛ ابزاری برای سلطه و آسیمیلاسیون
سیاستهای زبانی رژیم ایران بخشی از پروژهی گستردهی آسیمیلاسیون (همگونسازی اجباری) است که هدف آن نابودی زبانها و هویتهای ملی غیر فارسها در ایران است. این سیاستها شامل موارد زیر است:
1.ممنوعیت آموزش به زبانهای مادری
•ملتهای غیرفارس از تحصیل به زبان مادری خود محروم هستند و مجبورند در مدارس و دانشگاهها تنها به زبان فارسی آموزش ببینند. این اقدام نقض آشکار حقوق بشر و کنوانسیونهای بینالمللی دربارهی حقوق زبانی ملتها است.
2.سرکوب فرهنگی و تغییر نامهای جغرافیایی
•رژیم ایران نامهای تاریخی شهرها، رودخانهها، و مناطق متعلق به ملتهای غیرفارس را تغییر داده است. برای مثال، نامهای عربی، کُردی، تُرکی، و بلوچ بهطور سیستماتیک فارسیسازی شدهاند تا نشانههای هویتی این ملتها از بین برود.
3.تحریف تاریخ و جعل هویت
•رژیم ایران تاریخ ملتهای غیرفارس را تحریف کرده و تلاش میکند که آنها را وابسته به فرهنگ و تمدن فارس نشان دهد. این در حالی است که ملتهای عرب، تُرک، کُرد، بلوچ، ترکمن، و سایر گروههای غیرفارس، همگی دارای تاریخ و هویت مستقل هستند که قبل از تشکیل دولت ایران وجود داشتهاند.
4.سرکوب فعالان زبانی و فرهنگی
•هرگونه تلاش برای احیای زبانهای مادری در ایران با سرکوب شدید مواجه میشود. فعالان فرهنگی که خواستار آموزش و ترویج زبانهای بومی خود هستند، بازداشت، شکنجه، و زندانی میشوند.
مطالبات ملتهای تحت اشغال ایران
ملتهای غیرفارس که تحت اشغال رژیم ایران قرار دارند، خواستهای مشروع و اساسی خود را در زمینهی حقوق زبانی، فرهنگی، و سیاسی مطرح کردهاند. برخی از این مطالبات عبارتند از:
1.حق آموزش به زبان مادری
•هر ملت باید حق داشته باشد که در مدارس و دانشگاههای خود به زبان مادریاش تحصیل کند. تحمیل یک زبان واحد، نقض حقوق زبانی و فرهنگی ملتهای تحت اشغال است.
2.به رسمیت شناختن زبانهای بومی بهعنوان زبانهای رسمی
•زبانهای ملتهای غیرفارس باید بهعنوان زبانهای رسمی در مناطقشان به رسمیت شناخته شوند و در نهادهای دولتی، رسانهها، و آموزش مورد استفاده قرار گیرند.
3.توقف فارسیسازی اجباری و بازگرداندن نامهای تاریخی
•نامهای تغییر یافتهی شهرها، روستاها، و مناطق باید به نامهای اصلی خود بازگردانده شوند.
4.آزادی بیان و رفع سرکوب فرهنگی
•ملتهای غیرفارس باید بتوانند بدون ترس از سرکوب، زبان و فرهنگ خود را ترویج دهند.
5.حق تعیین سرنوشت و پایان اشغالگری
•ملتهای تحت اشغال ایران باید حق تعیین سرنوشت خود را داشته باشند و بتوانند در مورد آیندهی سیاسی خود تصمیمگیری کنند. ادامهی سیاستهای سرکوبگرانهی رژیم ایران، تنها باعث افزایش نارضایتی و مقاومت خواهد شد.
در نهايت روز جهانی زبان مادری، فرصتی برای ملتهای تحت اشغال ایران است تا بار دیگر بر حقوق زبانی و فرهنگی خود تأکید کنند. سیاستهای رژیم ایران در تحمیل زبان فارسی و سرکوب سایر زبانها، جنایتی فرهنگی است که باید متوقف شود. زبان، هویت یک ملت است و هیچ قدرتی نمیتواند آن را از بین ببرد. ملتهای غیرفارس باید با اتحاد و مبارزه، از حق خود برای حفظ و گسترش زبانهای مادریشان دفاع کنند و در برابر سیاستهای استعماری رژیم اشغالگر ایران بایستند.
مركز اطلاع رسانى جبهه دمكراتيك مردمى احواز