موضوع كنفرانس
حق ملتها در تعیین سرنوشت و ضرورت احترام به اراده آنها طبق قوانین بینالمللی
آقای گراهام، رئیس محترم سازمان ملتهای بدون دولت
خانمها و آقایان محترم حاضر در نشست
با درود و احترام،
اجازه میخواهم به نمایندگی از ملت عرب احواز و رهبری جبهه دموکراتیک مردمی احواز از آقای گراهام، رئیس سازمان ملتهای بدون دولت و تیم برجسته ایشان، به خاطر تلاشهای مستمر و دفاع از حقوق و مسائل ملتهای تحت ستم و اشغال شده، صمیمانه قدردانی کنم.
خانمها و آقایان،
حق ملتها در تعیین سرنوشت یکی از اصول اساسی حقوق بینالملل است که در منشور سازمان ملل و بسیاری از اسناد و معاهدات بینالمللی به رسمیت شناخته شده است. ماده اول منشور سازمان ملل بر لزوم احترام به حقوق بشر و آزادیهای اساسی همه ملتها، از جمله حق آنها در تعیین سرنوشت خود بدون دخالت خارجی، تأکید میکند. این حق برای صلح، همزیستی مسالمتآمیز، امنیت و شکوفایی ملتها ضروری است.
اجرای این حق، ثبات جهانی را تقویت کرده و احترام به قوانین و معاهدات بینالمللی را مستحکم میسازد.
آقای گراهام،
زمانی که امروز در مورد جزیره گرینلند و ملت آن بحث میکنیم، به وضوح یاد مسئله احواز میافتیم. احواز در تاریخ ۲۰ آوریل ۱۹۲۵ بهطور نظامی اشغال و به ایران ضمیمه شد. از آن زمان، این منطقه با غارت منابع طبیعی خود، بهویژه نفت و گاز، و محرومیت از حقوق اولیه، از جمله حق تحصیل به زبان مادری، روبهرو شده است.
ما همواره بر پایبندی خود به قوانین بینالمللی و احترام به حق ملتها در تعیین سرنوشت خود تأکید کردهایم و آن را بهترین راه برای جلوگیری از خشونت، اتلاف منابع و تضمین عدالت میدانیم.
چارچوب حقوقی برای حق تعیین سرنوشت
1. منشور سازمان ملل (۱۹۴۵):
ماده (۱)، بند (۲) بر توسعه روابط دوستانه بین ملتها بر اساس احترام به اصل برابری حقوق و حق تعیین سرنوشت ملتها تأکید دارد.
2. میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی (۱۹۶۶):
ماده اول آن تصریح میکند: «تمام ملتها حق دارند سرنوشت خود را تعیین کنند و میتوانند آزادانه وضعیت سیاسی خود را مشخص کرده و توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی خود را دنبال کنند.»
3. قطعنامه شماره ۱۵۱۴ مجمع عمومی سازمان ملل (۱۹۶۰):
این قطعنامه با عنوان «اعلامیه اعطای استقلال به کشورها و ملتهای مستعمره»، حق ملتها در تعیین سرنوشت را تأیید میکند و آنها را در تعیین وضعیت سیاسی و توسعه اقتصادی و فرهنگی خود آزاد میداند.
تطبیق این حق بر ملت احواز
ملت عرب احواز یکی از نمونههای بارز ملتهایی است که همچنان از اشغال نظامی و تبعیض قومی، فرهنگی و اقتصادی رنج میبرد. پس از ضمیمه شدن احواز به ایران در سال ۱۹۲۵، این ملت با مجموعهای از نقض حقوق سیستماتیک مواجه شده است:
• سرکوب سیاسی و فرهنگی: سیاستهای جمهوری اسلامی ایران برای از بین بردن هویت عربی ملت احواز، از جمله ممنوعیت استفاده از زبان عربی در نهادهای آموزشی و رسمی.
• تبعیض اقتصادی و اجتماعی: با وجود غنای منطقه از منابع طبیعی مانند نفت و گاز، مردم احواز با فقر شدید، بیکاری گسترده و فقدان توسعه پایدار مواجهاند.
• نقض حقوق بشر: این نقضها شامل بازداشتهای خودسرانه، اعدامهای خارج از چارچوب قضایی و محدودیتهای شدید در آزادیهای دینی و فرهنگی است.
مسئولیت بینالمللی در قبال ملت احواز
بر اساس قوانین بینالمللی، جامعه جهانی موظف است به حق ملت احواز در تعیین سرنوشت احترام گذاشته و آن را تقویت کند. این وظیفه شامل اقدامات زیر است:
1. حمایت از مطالبات ملت احواز در مجامع بینالمللی:
سازمانهای بینالمللی و دولتهای مدافع حقوق بشر باید مسئله