جنبش کشاورزان عرب احوازی و خواستهای بحق جوانان جویای کار احوازی؛ نشان از شدت تبعیض رژیم اشغالگر ایران در احواز اشغالی
در ماههای اخیر، بار دیگر صدای دادخواهی کشاورزان عرب احوازی و اعتراضات گستردهی جوانان جویای کار در مناطق مختلف احواز اشغالی، گواه روشنی بر شدت تبعیض، بیعدالتی و سیاستهای سرکوبگرانهی رژیم اشغالگر ایران است. رژیمی که با تداوم اشغال احواز، منابع طبیعی و ثروتهای این سرزمین را غارت میکند، اما مردمان بومی آن را از ابتداییترین حقوق انسانی، اقتصادی و اجتماعی محروم ساخته است.
کشاورزان عرب؛ قربانیان سیاستهای نابودگر
کشاورزان عرب احوازی با وجود زندگی در منطقهای حاصلخیز و برخوردار از رودخانههای بزرگ همچون کارون، کرخه و دز، با مشکلات فزایندهای از جمله قطع عمدی آب، انتقال بینحوضهای آب به مناطق مرکزی ایران، شوری خاک، و نبود حمایتهای دولتی روبرو هستند. این شرایط باعث کاهش شدید بهرهوری کشاورزی و از بین رفتن معیشت هزاران خانوادهی عرب شده است. رژیم اشغالگر ایران با هدف تغییر بافت جمعیتی و اعمال فشار بر عربهای بومی، سیاست بیابانسازی را به شکلی هدفمند در مناطق عربنشین دنبال میکند.
جوانان جویای کار؛ تحصیلکردگانی در حاشیه
در حالی که احواز دارای منابع عظیم نفت، گاز، پتروشیمی و کشاورزی است، اما جوانان عرب احوازی، حتی با مدارک دانشگاهی، بهسختی میتوانند شغلی مناسب بیابند. فرصتهای شغلی بهطور سیستماتیک به مهاجران غیر عرب یا نیروهای وابسته به نهادهای امنیتی داده میشود. تبعیض ساختاری، سهمیهبندیهای ناعادلانه، و محرومسازی از استخدام در صنایع بزرگ احواز، جوانان عرب را به بیکاری، فقر و ناامیدی سوق داده است.
خیزشهای مردمی؛ پاسخی طبیعی به ظلم ساختاری
در واکنش به این وضعیت، کشاورزان و جوانان عرب در شهرهایی مانند سوس، خفاجیه، فلاحیه، معشور و احواز پایتخت، بارها دست به تظاهرات، تحصن و اعتصاب زدهاند. رژیم اشغالگر ایران اما به جای پاسخگویی و رسیدگی به خواستهای مشروع مردم، با سرکوب، بازداشت، شکنجه و تهدید فعالان مدنی و صنفی، بر شدت بحرانها افزوده است.
⸻
نتيجهگيری
تجربهی تلخ دههها ظلم، تبعيض، و محروميت در احواز اشغالی نشان داده است كه رژيم اشغالگر ايران نهتنها ارادهای برای رفع ستم و بازگرداندن حقوق ملت عرب احوازی ندارد، بلكه با ادامهی سياستهای نژادپرستانه و سركوبگرانه، موجوديت اين ملت را هدف قرار داده است.
در چنين شرايطی، روشن است كه مطالبات صنفی، اقتصادی و اجتماعی، بدون تغيير بنيادين در ساختار حاكم و بدون پايان اشغال، به نتيجهای پايدار نخواهد رسيد. از اينرو، برای رسيدن به آزادی، عدالت و كرامت انسانی، تنها راه رهائی، مبارزهی سازمانيافته و مستمر برای حق تعيين سرنوشت و استقلال كامل از اشغالگران است.
اين حق، بر اساس اصول حقوق بينالملل و منشور سازمان ملل متحد، حق مسلم هر ملت تحت اشغال و سلطه است، و ملت عرب احواز نيز با تكيه بر ارادهی خويش، مصمم به ادامهی اين راه تا تحقق آزادی كامل خويش است.
هدى ام رقيب احوازي
مرکز اطلاعرسانی جبهه دموکراتیک مردمی احواز
