بمناسبت ٢١فوريه جهانی زبان مادری، چرا اشغالگران ایرانی زبان فارسی را که به ملتهای تحت اشغال ایران تحمیل میکنند؟
مقدمه
۲۱ فوریه، روز جهانی زبان مادری، فرصتی است برای گرامیداشت تنوع زبانی و تأکید بر حقوق زبانی ملتهای مختلف. این روز یادآور این واقعیت است که هر ملت حق دارد به زبان مادری خود سخن بگوید، آموزش ببیند، و فرهنگ خود را حفظ کند. اما در ایران، این حق اساسی برای ملتهای غیرفارس به رسمیت شناخته نمیشود و رژیم اشغالگر ایران با تحمیل زبان فارسی، سیاستی نژادپرستانه و استعماری را برای نابودی زبانها و هویتهای بومی دنبال میکند.
فارسی؛ یک زبان تحمیلی با ریشههای عربی
برخلاف تبلیغات رژیم ایران، فارسی خود یکی از لهجههای تغییر یافتهی زبان عربی است که با نفوذ گسترده واژگان و ساختارهای عربی شکل گرفته است. پس از اسلام، زبان فارسی تحت تأثیر عمیق زبان عربی قرار گرفت و اکثر واژگان و دستور زبان آن از عربی گرفته شد. با این وجود، رژیم اشغالگر ایران تلاش کرده است که زبان فارسی را بهعنوان زبانی مستقل و برتر جلوه دهد و سایر زبانهای بومی را سرکوب کند.
تحمیل زبان فارسی؛ ابزاری برای سلطه و آسیمیلاسیون
سیاستهای زبانی رژیم ایران بخشی از پروژهی گستردهی آسیمیلاسیون (همگونسازی اجباری) است که هدف آن نابودی زبانها و هویتهای ملی غیر فارسها در ایران است. این سیاستها شامل موارد زیر است:
1.ممنوعیت آموزش به زبانهای مادری
•ملتهای غیرفارس از تحصیل به زبان مادری خود محروم هستند و مجبورند در مدارس و دانشگاهها تنها به زبان فارسی آموزش ببینند. این اقدام نقض آشکار حقوق بشر و کنوانسیونهای بینالمللی دربارهی حقوق زبانی ملتها است.
2.سرکوب فرهنگی و تغییر نامهای جغرافیایی
•رژیم ایران نامهای تاریخی شهرها، رودخانهها، و مناطق متعلق به ملتهای غیرفارس را تغییر داده است. برای مثال، نامهای عربی، کُردی، تُرکی، و بلوچ بهطور سیستماتیک فارسیسازی شدهاند تا نشانههای هویتی این ملتها از بین برود.
3.تحریف تاریخ و جعل هویت
•رژیم ایران تاریخ ملتهای غیرفارس را تحریف کرده و تلاش میکند که آنها را وابسته به فرهنگ و تمدن فارس نشان دهد. این در حالی است که ملتهای عرب، تُرک، کُرد، بلوچ، ترکمن، و سایر گروههای غیرفارس، همگی دارای تاریخ و هویت مستقل هستند که قبل از تشکیل دولت ایران وجود داشتهاند.
4.سرکوب فعالان زبانی و فرهنگی
•هرگونه تلاش برای احیای زبانهای مادری در ایران با سرکوب شدید مواجه میشود. فعالان فرهنگی که خواستار آموزش و ترویج زبانهای بومی خود هستند، بازداشت، شکنجه، و زندانی میشوند.
مطالبات ملتهای تحت اشغال ایران
ملتهای غیرفارس که تحت اشغال رژیم ایران قرار دارند، خواستهای مشروع و اساسی خود را در زمینهی حقوق زبانی، فرهنگی، و سیاسی مطرح کردهاند. برخی از این مطالبات عبارتند از:
1.حق آموزش به زبان مادری
•هر ملت باید حق داشته باشد که در مدارس و دانشگاههای خود به زبان مادریاش تحصیل کند. تحمیل یک زبان واحد، نقض حقوق زبانی و فرهنگی ملتهای تحت اشغال است.
2.به رسمیت شناختن زبانهای بومی بهعنوان زبانهای رسمی
•زبانهای ملتهای غیرفارس باید بهعنوان زبانهای رسمی در مناطقشان به رسمیت شناخته شوند و در نهادهای دولتی، رسانهها، و آموزش مورد استفاده قرار گیرند.
3.توقف فارسیسازی اجباری و بازگرداندن نامهای تاریخی
•نامهای تغییر یافتهی شهرها، روستاها، و مناطق باید به نامهای اصلی خود بازگردانده شوند.
4.آزادی بیان و رفع سرکوب فرهنگی
•ملتهای غیرفارس باید بتوانند بدون ترس از سرکوب، زبان و فرهنگ خود را ترویج دهند.
5.حق تعیین سرنوشت و پایان اشغالگری
•ملتهای تحت اشغال ایران باید حق تعیین سرنوشت خود را داشته باشند و بتوانند در مورد آیندهی سیاسی خود تصمیمگیری کنند. ادامهی سیاستهای سرکوبگرانهی رژیم ایران، تنها باعث افزایش نارضایتی و مقاومت خواهد شد.
در نهايت روز جهانی زبان مادری، فرصتی برای ملتهای تحت اشغال ایران است تا بار دیگر بر حقوق زبانی و فرهنگی خود تأکید کنند. سیاستهای رژیم ایران در تحمیل زبان فارسی و سرکوب سایر زبانها، جنایتی فرهنگی است که باید متوقف شود. زبان، هویت یک ملت است و هیچ قدرتی نمیتواند آن را از بین ببرد. ملتهای غیرفارس باید با اتحاد و مبارزه، از حق خود برای حفظ و گسترش زبانهای مادریشان دفاع کنند و در برابر سیاستهای استعماری رژیم اشغالگر ایران بایستند.
مركز اطلاع رسانى جبهه دمكراتيك مردمى احواز
