در سومین روز جنگ میان اسرائیل و رژیم اشغالگر ایران (۱۵ ژوئن ۲۰۲۵)، تبادل سنگین موشکی و بمباران، تهران و دیگر مناطق متعلق به ملل تحت اشغال را لرزاند و موجی از نگرانی عمومی را در سراسر این جغرافیای سرکوبشده برانگیخت.
در میانهٔ ویرانی، فاطمه مهاجرانی، سخنگوی رژیم، در تلویزیون حکومتی از مساجد، مدارس و متروها بهعنوان پناهگاههای امن سخن گفت اظهاراتی که با خشم و انزجار گسترده مواجه شد.
این در حالیست که مساجد سالهاست به مراکز بسیج و سرکوب تبدیل شدهاند، و مدارس نیز به میدان اعمال خشونت نیروهای امنیتی علیه دانشآموزان بدل گشتهاند. چنین فریبکاریهایی تنها چهرهٔ واقعی رژیمی را نشان میدهد که مکانهای عمومی را علیه ملل غیر فارس بهکار گرفته و امروز همانها را امن میخواند.
اگرچه تونلهای مترو میتوانند در شرایط جنگی امنتر از خانه و مسجد باشند، اما احواز تحت اشغال حتی از مترو محروم است. پروژه مترو در این سرزمین تحت اشغال، بهدلیل سیاستهای عربستیزانه و توسعهستیزانه، عمداً نیمهکاره رها شده است. در چنین شرایطی ملت عرب احواز چگونه باید جان فرزندان خود را نجات دهند؟
خانم مهاجرانی از کدام مکانهای امن سخن میگوید؟ این ادعاها شاید در تهران معنا داشته باشد، اما برای ملل غیر فارس از جمله، احواز، کردستان، بلوچستان و ترکمن، جز فریب و تحقیر چیز دیگری نیست.
رژیمی که ارزشی برای انسان و ملل غیر فارس قائل نیست، سرمایههای کلان را صرف پروژههای اتمی میکند، نه جان ملل تحت اشغال وستم. احواز عربی سالهاست منبع ثروت است، اما ساکنانش از ابتداییترین زیرساختها محروماند.
صدها میلیارد دلار صرف ساخت پناهگاههای عمیق برای تاسیسات اتمی شده، اما ملت احواز ، بیپناه در برابر حملات رها شدهاند. در حالیکه بمبسازی در اعماق زمین در اولویت رژیم است، ملل تحت ستم باید در خانه های ناکارآمد یا مدارس نظامیشده پناه بگیرند اگر اصلاً چنین امکانی برایشان وجود داشته باشد.
این جنگ، جنگ ما نیست. این جنگ برای بقا و سلطهٔ رژیمی است که نه برای انسان تحت ظلم و ستم میجنگد، نه برای کرامت انسانی، بلکه برای حفظ قدرت، توسعهطلبی و امپراتوری پوشالی در خلیج عربی.
فيصل عساکرة
اطلاع رساني جبهه دمكراتيك مردمي احواز
جدش
تاريخ: ١٦ ژوئن ۲۰۲۵
